Վերջերս գնացել էի ընկերուհուս տուն, և կրկին լուրջ սկսեցի մտածել: Նա արդեն 10 տարի ամուսնացած է, ունի հիանալի ընտանիք, խելացի երեխաներ և … լիովին անպիտան ամուսին:
Ընկերուհիս լավ վաստակում է, զբաղվում է երեխաների խնամքով, նրանց դաստիրակությամբ, տանում է տարբեր խմբակներ և պարապմունքների:
Տանը միշտ մաքուր է և կոկիկ: Ընկերուհիս գեղեցկուհի է, հետևում է կազմվածքին, չի դադարում կատարելագործվել, շատ է կարդում և տեղյակ է ամեն ինչից: Իսկ նրա ամուսինը…
Աշխատում է գրասենյակում, երեկոյան 6-ին վերադառնում է տուն դժգոհ դեմքով, քանի որ շատ է հոգնել: Ընկնում է բազմոցին, իսկ գարեջուրը նրա անբաժան ընկերն է: Նրան ինչ-որ բան խնդրելը, բնականաբար, անիմաստ է: Երեխաներին նույնպես բոլորովին ուշադրություն չի դարձնում:
Երբ ես նրան հարցրեցի, թե ինչին է պետք նման ամուսինը, ընկերուհիս պատասխանեց.
-Երեխաներիս հայր է պետք, նա հարբեցող չէ, ձեռք չի բարձրացնում: Ավելի լավ է նման ամուսնու հետ, քան միայնակ:
Ես սկսեցի մտածել. ինչու՞ են շատերը կարծում, որ միայնակ լինելը վատ է: Դեռ ընկերուհուս բախտը բերել է, նրա ամուսնուց վնաս չկա, գոնե միայն օգուտ չի տալիս: Բայց չէ որ կան այնպիսի կանայք, ովքեր դիմանում են ամուսնու բռնություններին, միայն թե չամուսնալուծվեն: Դա ինձ համար անհասկանալի է:
