Տատիկիս մահանալուց հետո որոշեցի հավաքել նրա սենյակը․ Պահարանի դուռը բացելով՝ շոկի ենթարկվեցի․․․Երբեք մտքովս չէր անց նի, որ նման բան կգտնեմ:Առավոտյան Կարինեն զանգահարեց ինձ, որ գնամ ու օգնեմ իրեն մտնել բնակարան։ Նա վախենում էր: Տատ իկի մա հից հետո նա այնտեղ չի եղել։
Եվ դա ավելի քան մեկ տարի է: Կարինեին յոթ տարեկանից մեծացրել է տատիկը։ Ծնողները մա հա ցել են ավ տով թարից: Նա շատ էր սիրում իր միակ թոռնուհուն և ամեն ինչ արեց նրա համար։ Երեխան իսկապես ամեն օր գոհացնում էր տատիկին իր հաջողություննե րով։ Սակայն երբ նա 19 տարեկան էր, նա սիրահարվեց մի տղամարդու, ով ապրում էր հարևանությամբ և ամուսնացավ՝ տեղափոխվ ելով նրա հետ ապրելու։
Իհարկե, Կարինեն չմոռացավ տատիկի մասին,ով այնքան ջերմություն էր տվել իրեն։Նա իսկական տիկնոջ է դաստիարակել՝ զտված
և՛ բնավորությամբ, և՛ վարքով։ Այժմ թոռնուհին ամեն օր գոնե մի քանի րոպեով գալիս էր տատիկի մոտ։ Նրան ուտելու համեղ բան էր բերում կամ պարզապես խոսում նրա հետ:Երբ տատիկը մ ահաց ավ, Կարինեն փակեց բնակարանն ու դադարեց այնտեղ գնալ։
Այնտեղ նայելը ինչ-որ կերպ ցա վալի էր : Եվ հիմա Կարինեն առաջին անգամ բացեց դռները: Անկյուններում սարդոստայններ էին կախ ված։ Կինը, վհա տեցնող հիշողությունները քշելու համար, միացրեց ռադիոն։ Հաղորդավարի ձայնը խա խտեց լռությունը: Նա բացեց պատուհանը, որպեսզի մաքուր օդ մտնի: Նայեց տատիկի սենյակը։Նրա ձեռքը պատահաբար հասավ դեպի պահարանը, որտեղ նա երբեք չէր նայել տատիկի կյանքի ընթացքում, և շնչակտուր եղավ։
Արկղերի մեջ շատ թանկարժեք իրեր կային։ Դա տասներկու հոգու համար նախատեսված սպասքի արծաթյա հավաքածու էր,որը դեռ փաթեթավորված էր գործարանային տուփի մեջ և ծածկված փայլաթիթեղով: Նրան դեռ ոչ ոք չի դիպչել։ Կային նաև բազմաթիվ բյուր եղյա ծաղկամաններ և բաժակներ,որոնք Կարինեն նույնպես չէր տեսել։Տուփը լի էր ամենաբարձր ստանդարտի արծաթից պատրաստ ված զարդերով։
Ինչքան հիշում է Կարինեն, տատիկը երբեք զարդեր չի կրել։Կային նաև դիզայներական կոշիկների բազմաթիվ տուփեր, նույնպես բո լորովին նոր։ Եվ տարբեր ոճերի զգեստներ տարբեր գործվածքներից։ Կրեպ դը շին, մետաքս, բուրդ՝ տարբեր ճաշակի և սեզոնի համար: Կարինեն դրանցից ոչ մեկում չի հիշում տատիկին.
-Դա մի ամբողջ գանձ է, — զարմաց ավ Կարինեն,- ես երբեք չեմ տեսել տատիկիս նման նրբագեղ բաների մեջ:
Ինձ թվում է՝ տատիկս սպասում էր հարմար պահի, երբ ստիպված չէր լինի ինձ խնամել։ Նա հետաձգում էր ոչ միայն իրերը, այլև հարա բերություններն տղամարդու հետ։ Իսկ կյանքն անցնում է անխուսափելի արագությամբ: Եվ մենք միասին եզրակացրինք, որ հիմա պե տք է ապրենք։ Եղեք սիրված և սիրեք: Հագեք ձեր լավագույն հագուստը: Հագեք ձեր սիրելի պիժաման կամ զգեստը: Վայելեք ամենալավ բաները, որովհետև ոչ ոք չգիտի, թե ինչ կլինի վաղը, կամ արդյո այն կգա:
