Մի օր տեսա, թե ինչպես հարեւանուհիս հին, ժանգոտած ջահ էր տանում իր բակ։ Հետաքրքրվեցի ու հարցրեցի՝ ինչ էր պատրաստվում անել դրա հետ։ Նա ժպտաց խորամանկությամբ. «Դու դեռ չես տեսել, թե ինչպես են դրանք ծաղկում իմ այգում»։
Հաջորդ օրը նա հրավիրեց ինձ իր փոքրիկ աշխարհը տեսնելու։ Ես բառացիորեն ապշեցի։ Նրա այգին նման էր երազի՝ լի բույրերով, գույներով եւ կախարդական մթնոլորտով։ Բայց ամենաշատը ինձ հիացրեց հենց այդ ջահերը, որոնք նա վերածել էր իսկական գանձերի։
Որտեղ նայում էիր՝ ամենուր հին ջահեր՝ նոր տեսքով…
Նուրբ պաստել գույներով ներկված՝ փոշոտ վարդագույն, կապույտ կամ պայծառ ոսկեգույն, այդ ջահերն իրենց մեջ հմայքով պահում էին բեգոնիաների, պետունիաների եւ փոքր սուկուլենտների ծաղկամաններ։
Իմ հարեւանուհու այգին մի իսկական հեքիաթային օազիս է՝ լի նուրբ բույրերով, մանրամասնորեն մտածված ձեւավորումներով եւ բազում ծաղիկներով։ Բայց նրա իսկական գաղտնիքը՝ հենց այդ հին ջահերն են։
Զարմանալի է, չէ։ Այս մոռացված, հնացած ջահերը, որոնք ուրիշները կթափեին, նա վերցնում է ու նոր կյանք է հաղորդում՝ լի պոեզիայով։
Լամպերի փոխարեն՝ ծաղիկներ էին ծաղկամաններում՝ բեգոնիաներ, պետունիաներ, սուկուլենտներ։
«Ջահը միշտ էլ լույս չպետք է տա»,— ասաց նա մեղմ ժպիտով։ «Այն կարող է նաեւ ծաղկեցնել հիշողությունները»։
Դրանից հետո, ամեն անգամ հին ջահ տեսնելիս, ես այլեւս չեմ մտածում դրա ժանգոտ վիճակի մասին, այլ հիշում եմ նրա այգու կախարդանքը։ Իսկ դուք՝ գուցե ձեր տանը նույնպես մի հին ջահ սպասում է իր երկրորդ շնչին…
