Մեր գյուղում մի մեծ կին էր ապրում, միշտ մռայլ էր ոչ մեկի հետ չէր շփվում․ Բոլորը նրան կախարդ էին ասում․․․Միայն տարիներ անց պարզվեց, թե ով էր նա։ Մեր գյուղում մի կին էր ապրում, մոտ 60 տարեկան, ոչ մեկի հետ չէր շփվում, միշտ մռայլ էր ու լուռ։ Չուներ ոչ ընտանիք, ոչ ընկերուհիներ, նույնիսկ փողոցում ոչ մեկի չէր բարևում։
Եթե նրան տեսնում էինք դրսում, լուռ կախում էր գլուխը ու արագ անցնում։ Նրա մասին շատ քիչ բան գիտեինք․ ինչ-որ գործարա նում պահակ էր աշ-խատում, առավոտյան գնում էր քաղաքի կողմ, երեխաներ չուներ։ Իր մասին բացարձակ չէր խոսում, անձնա-կան կյանքի մասին ոչինչ չէր պատմում։
Ինչ ասես հորինում ու պատմում էին նրա մասին․ մարդ է սպшնել, գողություն է արել․․․ Մեծահասակները բար-կանում էին նրա վրա, որ չի ողջունում ոչ մեկին։ Երեխաներն էլ վազվզում էին նրա տան մոտով, ծառերից մրգեր պոկում ու փախնում։
Հիմա հասկանում եմ, որ մենք բոլորս սխալ էինք վարվում այդ մարդու հանդեպ։ Ու այդ կինը երբեք չէր բողոքում երեխաների ծնողնե րին,չէր պատասխանում իրեն փնովող տարեցներին․․․ամեն ինչ լուռ էր տանում։Էլ չեմ պատ-մում այն մասին, որ ընթացքում նրան սկսեցին կախարդ համարել․․․համագյուղացիներս սկսեցին վախենալ նրա աչքերի մեջ նայել։
Դպրոցն ավարտելուց հետո գյուղից հեռացա, վերադարձա միայն մի քանի տարի անց։ Հանդիպեցի այդ տատի-կին, նա նույնն էր, մի այն թե մեջքն ավելի էր ծռվել,իսկ մազերը՝ ճերմակել։ Էլի բարևեցի, էլի բարևս մնաց անպա-տասխան։
Սկսեցի վերանորոգել ծնողներիս տունը, որոշեցի մնալ գյուղում։ Ամուսնացա, երեխա ունեցա, տատիկի մասին չէի էլ հիշում։ Չէի հիշում, մինչ այդ դեպքը։Մի օր մեր տուն ոստիկաններ եկան, ասացին, որ զանգ են ստացել։ Տատիկն արդեն մի քանի օր տնից դուրս չի գալիս, իսկ առանց վկաների իրենք չեն կարող ներս մտնել։ Գնացի ոստիկանների հետ։
Տատիկը մшհшցել էր․․․ Տարօրինակ զգացում ունեցա, երբ ներս մտա նրա տուն։ Մաքուր էր, կոկիկ, ամենուր գործած գորգեր, սփռոց ներ ու անձեռոցիկներ էին։ Սպիտակ վառարան։ Այստեղ ապրել է մի մարդ, ով իսկապես սիրել է իր տունը։
Սեղանին տեսանք փաստաթղթեր ու կտրոններ։ Պարզվեց, որ նա արդեն 88 տարեկան էր։ Ուշադրություն դար-ձրեցի բանկային կտր ոններին։ Եվ ես, և ոստիկանները զարմացած էինք։ Պարզվեց, որ այդ «չար կախարդը» վերջին 40 տարիների ընթացքում իր աշխատ ավարձի մեծ մասը փոխանցել է մի մանկատան հաշվեհամարին։
Ես ամոթ ապրեցի․․․ ու պատմեցի բոլոր համագյուղացիներին, որ բոլորիս համար դա մեծ դաս լինի․․․
էլ բան չունեմ ասելու․․․
