Կատրին Գասպարյանը «Հայ Սուպերսթար 6» նախագծում դարձավ այն անունը, որի մասին խոսեցին ոչ միայն որպես գեղեցիկ ու տաղանդավոր աղջկա, այլ նաև որպես անկեղծ ու հուզիչ կատարողի։ Նրա առաջին ելույթից իսկ հանդիսատեսը զգաց՝ նա պարզապես հերթական մասնակից չէ․ նրա ձայնը տարբերվում էր, իսկ երգելու ձևը՝ անմիջապես դիպչում սրտին։
Կատրինի ելույթները միշտ առանձնանում էին իրենց խորությամբ։ Նա չէր երգում պարզապես նոտաները․ նա ապրում էր յուրաքանչյուր բառով, յուրաքանչյուր հնչյունով։ Երբ գալա համերգին Կատրինը կատարեց «Ալվան վարդեր»-ը, հանդիսատեսի մեծ մասը հուզվեց․ նրա հայացքը, շարժումները և ձայնի մեղմությունը բեմը վերածեցին իրական պատմության։ Շատերն ասում էին՝ այդ ելույթը ոչ թե սովորական կատարում էր, այլ՝ փոքրիկ թատրոն, որտեղ երգը խոսում էր մարդու զգացմունքների ու ցավի մասին։
Բնականաբար, մրցույթում միշտ լինում են քննադատություններ ու փորձություններ։ Բայց Կատրինը տարբերվում էր իր համեստությամբ։ Նա երբեք չէր փորձել բեմում ցույց տալ ավելին, քան իրականում կար․ պարզապես դուրս էր գալիս ու երգում՝ ամբողջ հոգով։ Այդ իսկ պատճառով էլ հանդիսատեսը նրան տեսնում էր ոչ միայն որպես երգչուհի, այլ նաև որպես անկեղծ ու իրական մարդ։
Նրա նկատմամբ սերը հավասարապես տարածվեց թե՛ երիտասարդների, թե՛ ավագ սերնդի շրջանում։ Երիտասարդները գնահատում էին Կատրինի ժամանակակից ոճն ու նոր շունչը, իսկ մեծերը՝ նրա ձայնի ջերմությունն ու ազգային երգերին նվիրվածությունը։ Այդ համադրությունը հենց նրան դարձրեց յուրահատուկ ու հիշվող։
Այնուամենայնիվ, մրցույթը մրցույթ է, և ամեն ինչ կախված էր քվեարկությունից։ Երբ հայտարարեցին, որ Կատրինը լքում է նախագիծը, շատերը շոկի ենթարկվեցին։ Սոցցանցերում լցվեցին հարյուրավոր գրառումներ, որտեղ մարդիկ գրում էին, որ Կատրինը պետք է ավելի երկար մնա մրցույթում։ Շատերը նշում էին, որ նա արդեն իսկ հաղթող է՝ անկախ պաշտոնական արդյունքից։
Կատրինի համար նախագծից դուրս գալը փակուղի չդարձավ։ Ընդհակառակը՝ դա դարձավ նոր սկիզբ։ Նա արդեն ուներ ճանաչում, սիրող հանդիսատես և երաժշտական փորձ։ Մարդիկ հիշում էին նրան որպես աղջիկ, որն իր երգով կարողացավ հուզել ու ներշնչել։ Իսկ դա երաժշտության աշխարհում ամենաթանկ նվաճումներից մեկն է։
Այսօր էլ Կատրինի անունը հիշվում է «Ալվան վարդեր»-ի հետ, որը կարելի է անվանել նրա այցեքարտը։ Այդ երգը նրա կերպարի արտացոլումն էր՝ նուրբ ու զգայուն, բայց միևնույն ժամանակ ուժեղ և անկոտրում։
Կատրին Գասպարյանի մասնակցությունը «Հայ Սուպերսթար»-ում հիշեցրեց բոլորին, որ հաղթանակը միշտ չէ, որ չափվում է եզրափակիչով։ Երբեմն ամենամեծ հաղթանակը հանդիսատեսի սերն ու հիշողության մեջ մնալն է։ Իսկ Կատրինը հենց դա էլ նվաճեց։
Բացի դրանից, մրցույթից հետո Կատրինը չկանգնեցեց իր ճանապարհը․ նա սկսեց ավելի ակտիվ լինել սոցիալական հարթակներում, մասնակցեց մի շարք համերգների և համագործակցեց տարբեր երաժիշտների հետ։ Նրա ձայնը դարձավ այն յուրահատուկ նշանը, որով մարդիկ նրան հիշում ու ճանաչում էին։ Շատ երկրպագուներ դեռ շարունակում են սպասել նրա նոր երգերին և համոզված են, որ Կատրինի երաժշտական ուղին դեռ միայն իր սկզբի մեջ է։
Նրա պատմությունը կարող է օրինակ լինել շատերի համար․ եթե սիրով ու համառությամբ ես մոտենում քո երազանքին, ապա նույնիսկ պարտությունը կարող է վերածվել մեծագույն հաղթանակի։ Կատրինը ցույց տվեց, որ երբ երգում ես սրտով, երբ չես վախենում անկեղծ լինելուց, հանդիսատեսը միշտ դա զգում է և ընդունում։
