charset="UTF-8"> Կնոջ հանդեպ իրական սերը այսպիսին է. Շատ հետաքրքիր տեքստ է․ յուրաքանչյուր զույգի խորհուրդ ենք տալիս ընթերցել

Կնոջ հանդեպ իրական սերը այսպիսին է. Շատ հետաքրքիր տեքստ է․ յուրաքանչյուր զույգի խորհուրդ ենք տալիս ընթերցել

Շատ ուժեղ տեքստ է, որը բառացիորեն «պայթեցրել է» ֆեյսբուքը: Յուրաքանչյուր զույգի խորհուրդ ենք տալիս ընթերցել:

Որքան ճիշտ է ամեն ինչ: Դե, կարդանք:

Ես սովորեցի ապրել կնոջ հետ: Դա այդպես չէ, ինչպես սիրավեպերում են գրում: Օրինակ, ես չգիտեի, որ կնոջ երկար վարսերը ոչ միայն նրա գոտկատեղին հասնող  հազվադեպ գեղեցկություն է, նրա կանացիությունն ու հմայքը: Այլ նաև շնորքով վերաբերմունքը՝ իմ կողմից առաջին հերթին: Ի վերջո, երբ նա կողքիս պառկած է, ես պարտադիր պիտի հիշեմ այն մասին, որ առաջին հերթին պիտի նրա վարսերը մի կողմ տանեմ բարձի վրայից, իսկ հետո նրան ավելի մոտ պառկեմ: Ժամանակի հետ դա սովորություն է դառնում:

Ես չգիտեի, որ եթե նրա տրամադրությունը ընկած է, ապա արագ պետք է գրկել նրան, պարզել, թե ինչ է եղել, իսկ հետո հանգստացնել: Ինձ մոտ դա բացարձակապես այլ կերպ է: Երբ հոգիս տխուր է, ես չեմ սիրում, երբ ինձ հարցնում են այդ մասին, հոգուս մեջ են ներխուժում՝ այդպիսի պահերը ես պիտի ինքս վերապրեմ:

Ես չգիտեի, որ եթե նա երբեք օգնություն չի խնդրում, ապա միշտ սպասում է, թե երբ ես ինքս կառաջարկեմ: «Թո՛ղ, ես ինքս…» : «Այո, ես ինքս էլ կարող եմ… » Ո՛չ, չի կարող: Ավելի ճիշտ սպասում է, թե ես երբ կպնդեմ իմ ասածը: Նրա համար կարևոր է իրեն կին զգալը, իսկ ձի կարող եմ նաև ես լինել: Ի դեպ: Եթե թույլ չտամ նրան վարդերի փնջից ծանր իրեր վերցնել, ապա շատ շուտով կարելի է նկատել, որ նրա մոտ ավելի հազվադեպ է վատ տրամադրություն լինում, իսկ դեմքին ժպիտ՝ ամեն օր:

Ես չգիտեի նաև այն, որ կինը ոչ միայն սիրուհի է, ում հետ կարելի է անկողին, սանհանգույց և խոհանոցի սեղան  կիսել: Նա նաև ընկեր է, ում հարկավոր է ուշադիր լսել: Ընկալել, երբ լսում ես, նույնիսկ այն ժամանակ, երբ նա ուղղակի է խոսում:  Կինը հանելուկ չէ, ամենևին: Եվ յուրաքանչյուր իմ հարցին ես կարող եմ պատասխան ստանալ, եթե գոնե մի քիչ ավելի ուշադիր լինեմ: Նա միշտ ասում է, թե ինչ է իրեն հարկավոր: Միշտ: Տարօրինակ է այն, երբ տղամարդիկ ասում են, որ չգիտեն, թե ինչ է ուզում իրենց կինը: Հավանաբար, նրանք չեն ցանկանում իմանալ դա:

Ես չգիտեի, որ հարաբերությունները ոչ միայն ես եմ, այլ նաև «ես»-ի քառակուսին: Յուրաքանչյուրը պիտի անի իր քայլը, մինչև որ երկուսն էլ կհպվեն շուրթերով: Եթե դու կանգնես տեղում, իսկ մյուսը գալիս է դեպի քեզ, ապա, հավանաբար, դու նրա հետևում կմնաս: Յուրաքանչյուրը իր քայլն է անում: Մեկնարկը անոտի տեղ չէ…

Իսկ մյուսին դեպի անդունդ հրելը՝ դա դեռ ավարտը չէ: Ցանկացած փոսից միշտ էլ հնարավոր է դուրս գալ, կարևորը՝ չմերժել նրա օգնության ձեռքը, ով քեզ հրել է այնտեղ: Իսկ ամուր բռնելով այն՝ չսպասել հարմար պահի, երբ կարելի է ի պատասխան հրել: «Ի պատասխան» և «փոխադարձ» անելը՝ դա նույնն է, ինչ մի բաժակից թույն խմելը: Նույնիսկ, երբ մեկը գիտի կործանող հատկության մասին: Տարրայից հարկավոր է դուրս հանել այն, ինչը սպանում է, իսկ դրա փոխարեն լցնել այն, ինչը հարբեցնում է: Օրինակ, վրեժը, որը ուտեստ է և միայն սառը տեսքով, չի տալիս սպասվող արդյունքը, այլ ընդամենը աֆեկտ: Ինչպես, օրինակ, ձեռքերի նրբությունը՝ դրանից ավելի ուժեղ  ես հարբում, քան ցանկացած գերազանց գինուց: Նրբությունը, որպես ուտեստ, խորհուրդ եմ տալիս մատուցել «ի պատասխան»: Սակայն միայն տաք տեսքով:

Ես չգիտեի, որ զգացողությունները գտնվում են ոչ թե  փորի ներքևի հատվածում, այլ մատների ծայրերին, որոնցով դու նրան դիպչում ես: Եվ եթե տավիղը նվագեց, ապա դա քո գործիքն է: Չէ որ մատները հնարավոր չէ կարգավորել: Դուք կամ ունես տաղանդ, կամ ոչ…

Նյութը հրապարակման պատրաստեց info-arm.com

Like this post? Please share to your friends: