charset="UTF-8"> Ամուսինը թողեց կնոջը խորտակվող լայներում՝ նրա համար տեղ չմնաց փրկարարական նավակի մեջ

Ամուսինը թողեց կնոջը խորտակվող լայներում՝ նրա համար տեղ չմնաց փրկարարական նավակի մեջ

Նավը խորտակվում է: Այս ամուսնական զույգը կարողացավ հասնել փրկարարական նավակին, սակայն, ի տխրություն նրանց, այնտեղ ընդամենը մեկ հոգու տեղ կար:

Ամուսինը ինքը տեղափոխվեց նավակի մեջ, իսկ կնոջը թողեց, որ մահանա օվկիանոսի մեջտեղում: Եվ նախքան ջրի տակ անցնելը, կինը արտաբերեց իր վերջին խոսքերը, – այսպես գրականության ուսուցչուհին սկսեց այս տարվա իր առաջին դասը:

 

Այդ պահին պատմությունը ընդհատվեց:

-Ի՞նչ եք կարծում, -դիմեց նա դասարանին, – այդ ի՞նչ խոսքեր էին:

Աշակերտների մեծամասնությունը իսկույն ասաց. «Ես քեզ ատում եմ», «Որքան կույր էի» և այդ տիպի այլ խոսքեր:

Ամբողջ դասարանի երեխաները իրար հերթ չէին տալիս, ամեն մեկը իրենն էր ասում, և միայն մի տղա կար, ով ամբողջ ժամանակ լռում էր:

-Իսկ դու ի՞նչ ես կարծում, – ասաց ուսուցչուհին՝ մոտենալով նրան:

-Կարծում եմ, նա ասաց. «Հոգ կտանես մեր երեխայի մասին»:

-Դու գիտե՞ս այս պատմությունը, – զարմացավ ուսուցչուհին:

-Ոչ, պարզապես նույն բանն էլ մայրս է հորս ասել՝ մահանալուց առաջ, – պատասխանեց աշակերտը:

Ուսուցչուհին արագ թեքվեց, որ ոչ ոք չտեսնի իր արցունքները:

-Իրավացի ես, – պատասխանեց նա:

 

Այսպիսով, նավը իջնում էր դեպի ծովի հատակը: Տղամարդը հասավ տուն և միայնակ դաստիրակեց դստերը: Շատ տարիներ անց, երբ հայրն արդեն չկար, աղջիկը գտավ նրա օրագիրը, որտեղ կարդաց հետևյալ տողերը.

«Նա ուներ սարսափելի ախտորոշում, երբ մենք գնացինք ճամփորդության: Շատ քիչ էր մնացել ապրելուն: Աստված իմ, ես այնքան էի ուզում ինքս խորտակվել նրա փոխարեն, բայց հանուն մեր դստեր չէի կարող: Ես միայն կարող էի թողնել նրան օվկիանոսի մեջտեղում»:

Դասարանը լռել էր:

Մանկական աչքերից պարզ երևում էր, որ նրանց հուզել է այս պատմությունը և այսօր նրանք հասկացան, որ առաջին տպավորությունը կարող է խաբուսիկ լինել:

Ահա թե ինչու երբեք պետք չէ դատել մարդկանց և նրանց արարքների մասին մակերեսորեն, չէ որ մենք շատ բան կարող ենք չիմանալ:

Աղբյուր՝ Առաջին Ինֆո

Like this post? Please share to your friends: