Վիրահատության ցավերին և գլխացավերին գումարվում էին մեջքի ցավերն ու անքնությունը և ես գրեթե սպառված էի: Ահավոր օրեր էին. միայն ինձ և Տիրոջն է հայտնի, թե ինչ քաշեցի առաջին տասն օրը: Երբ սաստիկ ցավերով, անքուն գիշերներից հետո մեն մենակ ես քո բոլոր խնդիրներով և կենցաղային հարցերով. այդ ցավերի մեջ, երբ մի պահ երեխեն աչք էր կպցնում, ես տան հարցերով էի զբաղվում(ինձ համար դիետիկ սնունդ, ընտանիքին՝ այլ կերակուր պատրաստել, լվացք, արդուկ, տան մաքրություն, տան առևտուր, մեծ երեխայի կարիքներ, դասեր ու պարապմունքներ): Ես երբեք չեմ սիրել օգնություն խնդրել (երբեք կարիքը չի էլ եղել, քանզի շտապօգնություններս՝ մայրս, քույրս կողքիս են եղել):
Անցան այդ դաժան օրերը, ցավերը մեղմացան, անցան ու, թեև անքնությունն ու գերհոգնածությունն իրենն անում է, բայց, երբ գիրկս եմ վերցնում հրաշքիս, ամեն բան դառնում է անկարևոր և անցողիկ:
Ֆիզիկական դժվարություններից զատ մեծ հոգեհուզական ծանրաբեռնվածություն կար (երկրի վիճակ, հարազատի մի ջերմ խոսքի պակաս, հոգատարության բացակայություն, միայնության զգացում. ընտանիքս և դուք հեռավորության վրա մի փոքր լցնում էիք այդ ջերմության և հոգատարության բացը):
Զգացի, որ սա էլ մի փորձություն էր, որը ես պիտի անցնեի ու անցնեի միայնակ և ժամանակը ցույց կտա, թե ինչու:
Եվ չնայած բոլոր դժվարություններին, 40 օր շարունակ ամեն րոպե փառք եմ տվել Տիրոջը իմ օրհնության համար »: