Քո ռեհանաբույր մատներն ես այսօր համբուրեմ նորից…հիանալի բանաստեղծություն՝ նվիրված տատիկին…անհնար է առանց հուզվելու կարդալ…

Հիանալի բանաստեղծություն՝ նվիրված տատիկին…անհնար է առանց հուզվելու կարդալ…

Հեղինկ՝ Աննա Հովհաննիսյան

На данном изображении может находиться: 2 человека, часть тела крупным планом и в помещении

Քո ռեհանաբույր մատներն ես այսօր համբուրեմ նորից
Ու հիշեմ անցած իմ մանկությունը։
Գլուխս դնեմ չորուկ ծնկներիդ`
Ինչքա՜ն է մաշել քեզ դառնությունը։
Հայացքդ՝ ասես է՛լ ոչինչ չասող,այնքա՜ն խոսուն է,
Մա՜մ, քո դողացող ձայնի հնչյուններն ինձ ապրեցնում են։
Գիտե՛մ, որ վաղուց արդեն փոքր չեմ,զավակներ ունեմ,
Բայց միևնույն է, ինչքան մեծանամ`կարիքդ ունեմ։
Սիրտդ վիրավոր,հոգիդ խոցված է,ես շատ լավ գիտեմ,
Ուր էլ որ գնամ`դարձյալ մտովի քո վշտի հետ եմ։
Մա՜մ, այսօր էլի՛ առաջվա նման գլուխս շոյի՛ր,
Հա՛, մեղավոր եմ,ապրել չգիտեմ,դու էլի ների՛ր,
Որ քո անսահման ցավին՝ իմն էլ եմ ես ավելացնում,
Քո դաղված սրտին՝ իմ կյանքից մի սպի՝ ես էլ եմ թողնում։
Մա՜մ, կողքիս եղի՛ր,երկնքից ուրիշ ոչինչ չեմ ուզու՛մ,
Թող որ մանկանամ,
Գիտե՛ս, ցավերս ուրիշ ո՛չ մեկին հաստատ չի՛ հուզում։

04.09.2017

Հավանե՞լ եք նյութը. Կիսվեք ընկերների հետ